Η ΚΛΩΤΣΙΑ
ποτέ δεν ειν αργά
να δεις πίσω απ τη σκόνη
ποιοι περπατάνε σαν σκιές
στου κόσμου το σεντόνι 

ποτέ δεν ειν αργά
εκεί που λες τελειώνει
και λίγο πριν απ τη στροφή
να στρίψεις το τιμόνι 

πάνω που πήρε μια στροφή
o κόσμος κύλισε στο χάλι
δε ρίχνεις Θε μου μια κλωτσιά
τα πάνω κάτω να ρθουν πάλι

Κ.ΡΕΙΣΗΣ

Είδα ανθρώπους

Είδα ανθρώπους με διάφανο σώμα

ώμοι γερμένοι και μάτια αδειανά

χέρια που ψάχναν μες τα σκουπίδια

λίγη να βρούνε χαμένη ανθρωπιά

Είδα ανθρώπους που σπίτια δεν είχαν

μοιάζαν με δέντρα που τα γδέρνει η βροχή

ήλιους δεν είδαν και πάντοτε βρέχει

πάνω σε στέγες από χαρτί

Αυτόχειρας κόσμος

τον παν με φορεία μ' ασθενοφόρα  κι αιμοραγεί

αυτόχειρας κόσμος

από αδιαφορία , στη κατηφόρα πεθαίνει η ζωή

Κ.Ρε'ί'σης

ΒΟΡΕΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

Μουσική και τραγούδι Κώστας Ρε'ί'σης
Στίχοι Χρήστος Σταυρακούδης
                                                             καλή σας ακρόαση!!!

ΜΙΑ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

Μια βασίλισσα του νότου
Σ ένα υπόγειο στη Πάνορμου
πίσω απ τη βουή του δρόμου
βλέπει εικόνες άλλου κόσμου

βλέπει κόκκινη τη δύση
βλέπει πράσινες πεδιάδες
εκεί θέλει να γυρίσει
σαν γεράκι στις χαράδρες

μια βασίλισσα του νότου
πριν νυχτώσει θα ντυθεί
με τα ρούχα της δουλειάς της
και χαράματα θα ρθει

τι παράξενοι οι ανθρώποι
πόσο αδιάφοροι φαντάζουν
μα στο πόνο και στη θλίψη
τότε όλοι μόνο μοιάζουν

μια βασίλισσα του νότου
ταξιδεύει με τ αγέρι
κι από την οδό Πανόρμου
φτάνει κάτω στο Αλγέρι

κάθε νύχτα το υπόγειο
πλημμυρίζει μουσική
σα ποτάμι ξεχειλίζει
και ποτίζει όλη τη γη
κι οι βασίλισσες χορεύουν
με τα μάτια τους κλειστά
με το νου τους ταξιδεύουν
σε λιβάδια μακρινά....


Κ.Ρ.

Έλα ζήσε τη ζωή μου

όταν τα ακριβα θα σου φανούνε λίγα
τότε μια Ζωή, θα ψαχνεις πιο πολλά
κι όσα και αν έρθουν κι άλλα τόσα
πάντα θα τα βγάζεις για σένα λιγοστά

όταν τη Ζωή τη βγάζεις σκάρτη
όλοι θα σου φταιν ποτέ όμως εσύ
μια στιγμή καλή μα κι άλλες τόσες
πάντα θα χεις λόγο να τη λες 
πικρή

για έλα κάθισε μαζί μου
που τα λίγα λέω πολλά
για έλα ζήσε τη Ζωή μου
μια Ζωή που μου χρωστά

Κ.Ρεισης

Μία διαδρομή Κάλυμνο-Βελιγράδι 2013

Αύριο , φεύγω από τη Σερβία. Είμαι κι εγώ ένας από τους χιλιάδες έλληνες που έφυγαν από τα σπίτια τους ,πολλοί από ' μας αφήσαμε την οικογένεια μας και βρεθήκαμε σε άγνωστα νερά για να μπορέσουν τα παιδιά μας να έχουν τουλάχιστον τα αναγκαία σ'ένα χειμώνα που δεν λέει να τελειώσει ακόμα ,παρότι μπήκε το καλοκαίρι . Υπήρξαν φορές που κάπου στη διαδρομή λύγιζες όταν άκουγες πως  οι άνθρωποι που άφησες πίσω σου δεν άντεχαν αυτό το βάρος που σήκωναν κάθε μέρα , το ασήκωτο βάρος του " δεν έχω" , του " δεν μπορώ άλλο" και του " δεν θ'αντέξω" και το χειρότερο τελικά είναι όταν θέλεις αλλά δε μπορείς να κάνεις κάτι παραπάνω γι'αυτό, όταν ξέρεις πως πρέπει να συνεχίσεις ακόμα κι όταν οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν, γι'αυτό άλλωστε φύγαμε από την Ελλάδα, γιατί απλά δεν έχει τίποτα να μας προσφέρει πια, μόνο να παίρνει, ή μάλλον να το πω καλύτερα, δεν είναι η Ελλάδα που σε διώχνει για να δουλέψεις αλλού και να στείλεις τα λεφτά πάλι πίσω .. είναι αυτοί  που εδώ και αιώνες μας όρισαν σαν σκλάβους τους ...ας μη μην ασχοληθώ όμως με αυτούς σήμερα, θα έρθει η ώρα που θα κριθούν ανάλογα, γιατί  όλοι κρίνονται..
Φεύγω από μια χώρα που οι άνθρωποι της είναι βαθιά φιλέλληνες, παλεύουν να επιβιώσουν ακόμα κι όταν  οι πληγές από τους βομβαρδισμούς  είναι ακόμα νωπές.Κι όμως αυτή η οικονομική ανέχεια δεν τους "χάλασε", Παρότι οι χειμώνες τους είναι παγεροί , είναι άνθρωποι ζεστοί και φιλόξενοι, κι όταν άκουγαν ότι είμαι Ελληνας ήταν σα να γνώριζα έναν άλλο έλληνα, φίλο και γνωστό  κι ας μην ήξερα τη γλώσσα του....Φεύγω μετά από 6 μήνες , όπως ήρθα , επιστρέφω στον βαρύ ελληνικό χειμώνα κι ας είναι καλοκαίρι...καλή τύχη μάγκες !!!

ΒΑΒΥΛΩΝΑ, οι στίχοι του τραγουδιού

ΒΑΒΥΛΩΝΑ
στίχοι Κώστας Ρε'ί'σης

Σ'αυτή τη Βαβυλώνα γεννήθηκα κι εγώ
στο μάτι του κυκλώνα , μόνος να πολεμώ,
στη πόρτα του χειμώνα  ζητιάνεψα κι εγώ
για μια σταγόνα Ηλιο για 'λεύτερο ουρανό.

Μου κλείσανε το στόμα , μου πήραν τη φωνή
γι'αυτό και ζούμε ακόμα  μι'αδήλωτη ζωή,
κανένας δε θα μάθει για μας τους αδαείς
η ιστορία είπε πως πέσαμ΄αφανείς.

Συσήτιο στρατώνα και ΄μεις σε μια γραμμή
σε τούτο τον αιώνα πικρό ήταν το ψωμί ,
περνά η λεγεώνα με βήμα σταθερό
και με πατάει στο χώμα για να μη σηκωθώ.